Vanlige årsmøtesaker.

Innkomne saker bes meldes styret innen onsdag 25.04

Torsdag 19.April kl 18:00 – 19:00
Torsdag 3.Mai kl 18:00 – 19:00
Torsdag 14.Juni kl 18:00 – 19:00
Søndag 17.Juni er det Familiekveld, mer info kommer på eget ark

Premiere: 6. juledag 2008
Regi/Scenografi: Vegard Moen og Hans Våg Aaknes
Inspisient: Cecilie Sørensen
Kostyme/Rekvisitt/Diverse: Cecilie Sørensen og Sonja Dyrstad
Sminke: Sandra Fjellhaug m.fl.

Hausten 2008 har vi satsa på å sette opp Torbjørn Egners Klatremus og de andre dyra i Hakkebakkeskogen.

Handlinga i Hakkebakkeskogen er forholda mellom dei ulike dyra i skogen. Morten skogmus er den flittige og fornuftige samfunnsborgaren, hans gode venn og sorgløyse trubadur Klatremus er den kreative og muntre musa som oppmuntrar mange med sin song og musikk. Mikkel Rev og Petter Piggsvin er skurkane i stykket. Bamsefar og Bamsemor er dei største dyra i skogen, og Bamsefar bli sett på som ein ledarskikkelse i skogen.

Rolleliste:

SKOGENS SNILLE DYR

Klatremus: Silje-Adelaide Austmo
Morten Skogmus: Markus Byberg Skjeflo
Bestemor Skogmus: Astrid Andrea Bjerkem
Stabbursmusa: Julie Gjeldsås
Bakemester Harepus: Tina M. Aslaksen
Bakerjente: Andrea Moen Pettersen
Helene Harepus: Hanna Borgan
Lenny Lemen: Jonas Eriksson
Kråke-Per: Aleksander Skar Grande

SKOGENS KONGLE M/KONE

Elgkua: Cecilie Sørensen
Elgen: Ingri Elise Jekthammer

SKOGENS SKUMLE DYR

Mikkel Rev: Sunniva Tusvik Sæter
Petter Pinnsvin: Leo Gjeldsås
Ugla: Eirin Svepstad
Mia Mink: Oline Wekre
Olga Oter:  Marthe Wekre
Randi Røyskatt: Tiril Jermstad Myhr

MUSEBARN

Mona Mus: Emilie Holum Bjerkan
Marit Mus: Ingrid Stølan
Mira Mus: Silje Skar Grande
Martine Mus: Victoria Søreng
Maja Mus: Rose Skei
Mina Mus: Julie Hallem Iversen
Mari Mus: Julie Ryan
Maren Mus: Julianne Strand
Malene Mus: Berit Omli Øksnes
Monika Mus: Marie Skei
Marianne Mus: Dina Marie Skjeflo
Merethe Mus: Ida Hellem
Mathilde Mus: Ane Hegge Langli

BJØRNEFAMILIEN

Bamsefar: Rakel Westrum-Rein
Bjørnemor: Mona Husby
Brumlemann: Truls Skaugstad

EKORNBARN

Tom: Marion Margrethe Austmo
Per: Martine Jekthammer
Lise: Kristine Austheim Hellem
Elise: Janne Fordal

GÅRDSFOLK

Mann: Stian Svepstad
Kone: Kristina Jekthammer
Hunden Hannibal: Jonas Eriksson

Dyrene i Hakkebakkeskogen vart først sendt som høyrespel i barnetimen i radioen i 1953. I 1955 kom boka, og seinare redigerte Thorbjørn Egner stoffet for dokketeater og teater.  I 1962 hadde teaterstykket premiere på Det Kongelige Teater i København. To år seinare, i 1964, vart stykket spelt på Nationaltheatret i Oslo, og da var det Thorbjørn Egner sjøl som regisserte forestillinga og tegna scenebilda – for han visste jo godt korleis det såg ut i Hakkebakkeskogen!

Etter 1964 har derfor alle oppsettingane på Nationaltheatret blitt spelt i den same scenografien,  med dei same kostyma og sjølsagt med dei same songane.

Hakkebakkeskogen kan på mange vis minne om vår eiga store verd. Og Klatremus og Morten og Bamsefar og Mikkel og alle dei andre i skogen er ikkje vanlege dyr, men fantasifigurar som låner litt i sin veremåte både frå dyr og menneske. Dei har dyrenamn og litt dyreutsjånad, men har klede på seg og går på to bein og bur i hus og minnar litt om oss menneske i mykje av det dei gjer og seier og tenker. I Hakkebakkeskogen fins det også, liksom hos oss i den store verda, ein lengsel etter fred og tryggleik og respekt for kvarandre. Morten Skogmus seier det slik: “Vi kunne ha det godt her i skogen dersom alle var venner og lot de små være i fred. Så kunne de store hjelpe de små, og de små hjelpe de store, for det er mye vi små kan, som de store ikke kan.” Det var Mortens ord, og det er jo ganske fornuftig sagt av ei lita mus…

I etterkrigsåra var det viktig at politiske, sosiale og religiøse skillelinjer ikkje skulle splitte tillitsforholdet mellom barn og vaksne, heller ikkje mellom folkeslag og nasjonar. Det var viktigare å peke på det som samla enn det som skilte. Dyrene i Hakkebakkeskogen vart idealfigurar i staden for rovdyr.

Premiere: 6. juledag 2007                                                                                                                                        Regi: Ninni Kristine Austad

Inspisient: Sonja Dyrstad

Koreografi: Inger Perkins/Torunn Hernes Bjerkem/Bård Christian Ferstad/Ninni Kristine Austad                                                                                                                                                                      Orkesterleiar/piano: Erling Grostad                                                                                                                               Scenografi: Ingrid Galadriel Aune Nilsen                                                                                                                         Rekvisitør: Andreas Westrum-Rein/Camilla Bilstad
Kostymesjef: Camilla Bilstad/Sonja Dyrstad
Sminke: Ida Lise Holum, Torunn Hernes Bjerkem, Cecilie Sørensen, Julie Kristine B. Aurstad +++                           Lys: Cato Hellem, Ole Andreas Oksås, Sivert Jermstad Myhr
Arrangementssjef: Lillian Moen Pettersen                                                                                                        Produksjonstyre: Jakob Bjerkem, Camilla Bilstad, Sonja Dyrstad

Roller:

Tante Ella Murphy: Marte Ryan
Curly McClain: Vegard Moen
Laura Williams: Eva Charlotte Mørk
Fred Denham: Jakob Arne Brønstad
Will Parker: Odd Jostein Aa Veie
Ike Skidmore: Bård Kristian M Ferstad
Jud Fry: Pål Thyholt
Ado Annie Carnes: Marianne Ressem
Ali Hakim: Hans Våg Aaknes
Gamle Carnes: Jakob Bjerkem

Gertie Cummings: Rakel Westrum-Rein
Ellen: Ingrid Elise Jekthammer
Virginia: Lone Aslaksen
Bodin: Maren Brønstad
Tasha: Therese Andreassen
Sandy: Sandra D. Fjellhaug
Marion: Mette Iren Nordnes

Tom: Anders Westrum Rein
Isabelle: Ingvild Tangvold
Mary: Mona Husby
Muriell: Mariell Sæther
Taniya: Tiril Jermstad Myhr
Iren: Eirin Svepstad
Thea: Tina Aslaksen
Christy: Kristine Austheim Hellem
Mayleen Simpson: Marit Brønstad
Ashley Simpson: Astrid-Andrea Bjerkem
Fren Simpson: Fredrik Ertsås
Ole Simpson: Ole Martin Aslaksen
Audry Simpson: Andrea Moen Pettersen
Mariann Simpson: Martine Jekthammer
Carl: Christian Berntsen
Octavius: Ole Einar Brønstad

Oklahoma er den første av i alt 9 musikalar som vart laga av duoen komponist Richard Rodgers og forfattar Oscar Hammerstein II og er den musikalen som reknes som den første fullstendige musikal med både teater, song, musikk og dans. Den hadde premiere på St. James Theatre, Auckland, USA 31. mars 1943 og gjekk da samanhengande 2.212 gonger. Den har hatt ein eventyrleg suksess verden over med eit utal oppsettingar. Vart filma første gong i 1955.

Dette var også den første store musikalen som innleia ei lang rekke musikkteateroppsettingar på Det Norske Teatret. Sparbyggen Eli (f. Eik-Nes) Oftedal var oversettar på Oklahoma. På same vis som alle teatergrupper i England med respekt for seg sjøl må sette opp Oliver så er det same tilfelle med Oklahoma i USA. Forrige år hadde 246 ulike oppsettingar av Oklahoma premiere i ein eller annan stad i USA. Bagabu ul er altså ikkje åleine om å sette opp denne kassikaren.

Handlinga i Oklahoma er uhyre enkel. Boka som musikalen bygger på skildrer motsetningen mellom bonde og cowboy (gårdsbruk med plantedyrking kontra cowboyen med store flokkar beitande storfe). I praksis handler musikalen i hovedsak som kven om skal følge Laurey Williams til pakkefesten i landsbyen – den anstendige og vakre Curly McLain eller den litt mindre snakksalige gårsguten/smeden Jud Fry. Handlinga er lagt til nybyggarmiljøet i det såkalla Sør-vest-området i USA og følgjer såleis opp den tidlegare musikalen Show-Boat (Kern/Hammerstein).

Premiere 10. februar 2007.
Instruktør: Espen Børø og Ninni Kristine Austad.

Ungdommane i Bagabu er aleine heime!

Lørdag 10. februar er det premiere på “Samfunnsånd” av Mark Ravenhill. Espen Børø har hatt regien fram til jul, og no har Ninni Austad, teaterdame som vi sjøl har fostra opp, lagt siste hand på verket. Ei hand som har gjort ganske store grep.

Stykket er frekt og freidig, men det handlar om alvorlege ting. Tom vil ha sex med suicidale Amy, men er og forelska i den mannlege læraren. Kompisen Gary er homo, det likar ikkje venneflokken. Tom treffer menn i skjul, menn han møter på nettet. Men kva vil han EGENTLEG?

Språket er rått og korthogd, men det trur vi publikum tåler. Vi sjøl har etterkvart ingen problem med replikkar som «var det sånn du rei’a inn i solnedgangen? Jokkeføkkefittestøkket!» – for det er jo ganske komisk også…?

Amy: Cathrine Sæther
Tom: Hans Våg Aaknes
Gary: Jakob Arne Brønstad
Ray: Pål Thyholt
Stacey: Julie Kristine Borgan Aurstad
Kerry: Nora Moen Haggren
Chantal: Ingri Elise Jekthammer
Alicia: Cecilie Ulvin Sørensen
DeClerk: Vegard Moen
Melissa: Vilde Hermann Haugseth
Tarotmester: Camilla Bilstad
Martin: Alf Markus Fahlstrøm

Teknisk/mat/ymse: Maren Borgan
Lys: Sivert Jermstad Myhr/Ole Andreas Oksås

Premiere 6. juledag
Instruktør er Astrid Skogseth Fuglesang.

Løssi
Av Tor Karseth.
Musikk av Tor Karseth og Geir Willard
Omsett til båbumål av Jakob Bjerkem
Copyright 1993:  Norsk Musikkforlag A/S, Oslo

Regi/instr/koreografi: Inger Perkins
Prosjektleiing Sonja Dyrstad og Hege Pettersen
PR/songinnstr Jakob Bjerkem
Sufflørar:
Musikk Jon Stokke
Lys: Cato Hellem
Sminkørar: Kostymer, rekvisitt, scenearbeid, arr.komitear etc: Foreldra

Desse er med:
Løssi – den mørke ?
Løssi – den lyse ?
Ungar fra vår tid:
Tonje ?
Maja ?
Elin ?
Julie ?
Ungar frå ein gong for lenge sidan:
Gunhild ?
Petra ?
Inga ?
Ane ?
Sigurd Svein ?
Guri Rysserove ?

Løssireia:
Underjordiske, huldrer, nissar, småkalla ?

Den trønderske forma av Lucia eller Lussi er Løssi.  Vi finn faktisk namnet i eit stadnamn på Båbufjellet;  Løssihølman i elva Rølla innafor Såseggvola.  13. desember feirer vi Luciadagen, eller Lussimesse, med opptog, lys og song.  Lucia var ei jente som lei martyrdøden på Cicilia omkring år 300, og vart helgen – Santa Lucia.  Den finst spor etter Luciadyrking i Norden i mellomalderen.  Minnedagen om henne var nettopp 13. desember.

Skikken med å la ei kvitkledd jente med brennande lys i ei krone på hovudet og omgitt av oppvartande terner by på kaffe og kaffebrød  – “lussekatter” -  om morgonen den 13. desember stammer frå Tyskland frå tida rundt reformasjonen  – 1517 – 1536.  I følgje ei svensk legende kom Lucia seglande med eit skip på Vænern og hadde med seg brød og lys til svenskane.  Lucia-feiringa fekk nytt liv i Sverige i 1927 og har derifrå spreidd seg til andre land, mellom anna til Noreg.

Natta til den 13. desember vart i eldre tid rekna som den lengste natta i året, og dagen etter vart feira som ein lysfest.  Det vart knytta mykje overnaturleg til denne natta og dagen.  Mellom anna meinte folk at dyra kunne snakka denne natta.  I tradisjonen finn ein både lyse og mørke sider ved Løssi.  Om natta kom den mørke og skumle Løssi med Løssireia eller Åsgårdsreia.  Dagen etter kjem den lyse Løssi med solsnu, livstru og optimisme.

I syngespellet Løssi får du møte begge utgavene av Løssi;  den mørke og den lyse.  Du får vera med på overgangen mellom Løssinatta og solsnudagen.  Saman med ongar frå i dag reiser vi med Løssi bakover i tida og møter ongar som driv og steller i stand til jul ein gong for lenge sidan.  Løssireia syng om opphavet til mange av juletradisjonane våre og du får ein glimt inn i tidlegare tiders forestillingsverden.  Barna før i tida var redde for både Løssi, nissen og småkallan.  For barna langt fram i tida er det heilt andre makter som er trugande.  Men alle føler at dei lever i ei ventetid, og Løssi med lyset kjem til dei med alle gode tankar, store planar og nye venner.

Vi skal altså framføre musikkspelet på dialekt.  Her kjem to av songane i omsett form:

Løssinatt
Løssinatt på Løssinatt
te Løssi på sæ serk og hatt
og reiser rundt omkreng.
Da skjer det skumle teng.
Frøktleg skumle teng.
Løssirei på Løssireis
e Løssinatta underveis
og kjem fram dit du står
du kan følle reias spår
fer Løssi hu held ord

Æ e slett itj snill
Æ e slett itj mild
Æ e slett itj te
Æ e slett itj god
Æ e slett itj tru
Æ e ingenteng
Løssi heite æ!

No går det mot løsare tidi
No går det mot løsare tidi høgt hen nord
På ein kald og frostblå himmel så sti det opp ei sol
Det e den som no regjere
Slik ein hani stolt marsjere
litt høgar opp, litt høgar opp  – fer kvar ein dag som går
eitt haniføtt på himmelkvelven vår

Det e solsnudagen og rare ting kan hende.
I elvi og i bekka når sola ska vende,
der skjer det ei fervandling eit lite øyeblekk,
og vatnet bli te vin eller eddik.
Det vare så lenge det te dæ å sei.
No bli det.  No e det.  No va det.
- og så e det heile ferbi.

No går det mot løsare tidi høgt hen nord
På ein kald og frostblå himmel så sti det opp ei sol
Det e den som no regjere
Slik ein hani stolt marsjere
litt høgar opp, litt høgar opp – fer kvar ein dag som går
eitt haniføtt på himmelkvelven vår

Det e solsnudagen, i kveld kan du få drømme
om den du bli gift med, da må du slett itj glømme
å sekker dæ eit plagg frå bestevennen din.
Da glir den du elske inn i ditt sinn.
Så drømme du lenge, så drømme du søtt
om tidi og daga som ska kom.
Du drømme om den du hi møtt.

No går det mot løsare tidi høgt hen nord
På ein kald og frostblå himmel så sti det opp ei sol
Det e den som no regjere
Slik ein hani stolt marsjere
litt høgar opp, litt høgar opp  – fer kvar ein dag som går
eitt haniføtt på himmelkvelven vår